“Powiedział Bóg do Noacha: Koniec wszelkiego stworzenia przyszedł przede Mnie, bo ziemia napełniła się zbrodnią przez nich – dlatego zniszczę ich [razem] z ziemią.” TORA, Księga Bereszit 6:13, Parsza Noach, wydawnictwo Pardes Lauder

Ilekroć czytam o poczynaniach Boga względem wszelkiego stworzenia, które postanowił on zgładzić, ogarnia mnie zdecydowane poczucie niesmaku wobec Pana i sposobów jego działania. Wielu gorliwych Chrześcijan dostrzega w tym fragmencie Tory przejaw szczególnego miłosierdzia bożego, manifestującego się tym, iż pomimo “całkowitego zepsucia” jakie ogarnęło rodzaj ludzki, Bóg postanawia dać swemu stworzeniu jeszcze jedną szansę.

Noach, człowiek prawy, chodzący ścieżkami Pana, buduje arkę, w której umieszcza wybranych – ludzi i zwierzęta. Rozgoryczony złem jakiego dopuszcza się człowiek, Bóg zsyła potop. Zastanawiam się jak można w tak okrutnych poczynaniach widzieć cokolwiek wspaniałomyślnego. To, że Pan postanawia zniszczyć “niemoralny” rodzaj ludzki, można jeszcze przełknąć, krztusząc się mocno, tak pojętą miłością do człowieka. Jednak jako absolutnie niesamowity jawi mi się geniusz Boga zabijającego przy okazji wszelkie zwierzęta. Czymże te zawiniły swemu Stwórcy? Z pomocą w zrozumieniu tak fenomenalnych poczynań idzie średniowieczny rabin – Raszi. Przedkłada on pogląd, że zwierzęta stały się równie “zepsute moralnie” jak ludzie. Czyż nie jest to intrygująca teza?

Cała ta pouczająca historia znajduje swoje szczęśliwe zakończenie. Po opadnięciu wód potopu Noach wraz z ferajną opuszcza arkę. Bóg zawiera z nim wieczne przymierze, w którym zobowiązuje się już nigdy nie dokonać zniszczeń na skalę absolutną. Ta podniosła chwila manifestuje się tęczą, która staje się znakiem wiecznego przymierza, zawartego pomiędzy Bogiem a ludźmi. Na znak tego przymierza Noach zabija zwierzę i składa je w ofierze Stwórcy. Pan przyjmuje ofiarę z zadowoleniem, zaciągając się cudownym zapachem dymu, który unosi się znad palonych zwierzęcych szczątek… Jakże wielkie są dzieła Pana i jak niesamowicie wyrafinowany ma on zmysł węchu

TORA w tradycji żydowskiej rozumiana jest jako TORA pisana i TORA ustna. W znaczeniu najwęższym TORA to Pięcioksiąg, czyli pięć pierwszych ksiąg Biblii (Sefer Bereszit – Księga Rodzaju, Sefer Szemot – Księga Wyjścia, Sefer Wajikra – Księga Kapłańska, Sefer Bamidbar – Księga Liczb, Sefer Dewarim – Księga Powtórzonego Prawa). W znaczeniu najszerszym TORA to całość żydowskiego prawa i nauczania. Cała TORA pisana (Biblia Hebrajska) nosi nazwę Tanach i składa się z trzech zasadniczych części: TORA, czyli „Prawo”, Newiim – „Prorocy”, oraz Ketuwim – „Pisma”. Interpretacje zapisów prawnych zawartych w Torze, zostały skodyfikowane w Talmudzie. Ważnym dziełem myśli żydowskiej jest także Księga Zohar, stanowiąca kabalistyczną interpretację Tory. Tora w rozumieniu najwęższym, czyli Pięcioksiąg Mojżesza dzieli się na 54 parsze, czyli główne rozdziały. Moje odniesienia do treści zawartych w poszczególnych parszach stanowią owe 54 straszne komentarze do TORY A dlaczego straszne? Poczytajcie Torę a sami się przekonacie Co jakiś czas będę zamieszczał na moim blogu jakiś straszny komentarz